Hebben wij vrije wil?

iTunesLogo

Eindelijk eens uitleg op de vraag: Hebben wij een vrije wil?

 

Bezoek voor urenlange audio inspiratie onze download winkel

 

3 Responses to “Hebben wij vrije wil?”

  1. margriet 21 juni, 2017 09:56 #

    Lieve Vera ,
    Ik hunker al jaren naar een ander , meer vervuld en gelukkiger leven . Ik begrijp de dingen die je zegt maar steeds opnieuw vraag ik mezelf af : HOE! Ik leef geisoleerd en ben eenzaam en val steeds weer terug in depressieve en passieve moods.Ik wordt 62 , het moet nu wel eens gaan gebeuren , en ik zou zo graag weer eens een heel klein beetje blij zijn van iets, maar HOE?
    HOE leer ik “voluit”leven? Ik bezocht je weekend , je lezingen , las je boek, lees je tips en ik snap wel wat je zegt maar ik krijg de switch niet gemaakt.

    • Vera Helleman 21 juni, 2017 14:00 #

      De switch komt als het zwaartepunt veranderd. En dat gaat stap voor stap. steeds meer trouw zijn aan jezelf, steeds meer balen van en dus niet meer doen wat je vind dat je moet doen ten koste van jezelf… En ook de lol gaan zien in het leven, de wauw van manifestatie… En niet hardnekkig vasthouden aan slachtofferrol… dat kortgezegd.

    • Marjolein 25 juni, 2017 11:53 #

      Hallo Margriet,

      Ik voel me bij deze even zo vrij om hier ook op te reageren. Wat je schrijft is een beetje herkenbaar voor me. Ik heb ook héél lang dat gehad van ‘maar HOE dan?’. En soms nog steeds. Maar inmiddels kom ik in ieder geval wel steeds weer ‘terug’ in mijn rustige kern. Hoe lang de lastige momenten ook duren. Nog niet zo lang geleden was het eerder andersom: ik had af en toe ‘verlichte momentjes’, maar viel al snel weer ‘terug’ in mijn onrustige identificaties. Ik zit op een switchpunt. Jij zit er misschien nog voor.

      1 van de realisaties die mij hielp: ik had een overtuiging over hoe het leven zou moeten zijn. Over hoe míjn leven zou moeten zijn. En dat kwam voort vanuit een vergelijking met levens van andere mensen. Zo ben ik bijvoorbeeld echt een ‘diesel’ en kom langzamer op gang in wát dan ook, dan de meeste andere mensen. In allerlei werk- en sociale situaties leidde dat tot veel frustratie, omdat ik steeds vond dat ik ook zo snel moest zijn en ook merkte dat anderen dat ook vonden (spiegel: buiten is binnen). Verwarrend was ook dat ik wel degelijk heul snel ben, als ik eenmaal op gang ben. Dat was ook verwarrend voor anderen. Zeker omdat ik OOK nog eens wel kan improviseren als ik goed in mijn vel zit en voldoende rust in mezelf creeër. Tot ik merkte dat ik ook ‘ownership’ kan nemen over wat ik nu eenmaal ben: een diesel! Dat heeft namelijk ook zijn voordelen. ‘Maar… maar’, denkt mijn mind vervolgens, ‘ik ben ook nog eens ADHD-ig. Een diesel moet gewoon 1 ding heel toegewijd doen, maar ik fladder rond’. Sja. Ook weer een overtuiging. En ondertussen zijn mijn ‘collega’s’ bij een improvisatiecollectief waarin ik zit heel blij met mijn steady beats op een druminstrument. En geef ik mezelf nu de ruimte om te experimenteren met ‘mijn gereedschap’ (mind/ego) met een bepaalde blauwdruk. Ik ben gestopt met buiten mij plekken zoeken die mij de juiste bedding/omgeving bieden om mezelf te kunnen zijn (dat zeg ik nu heel stoer, maar ik ervaar nog regelmatig het verlangen naar een werkplek/gezinsplek waarin ik zo kan inschuiven… ik laat het alleen ook steeds weer los). Ik creeër het nu langzaamaan thuis. Pioniers zijn altijd anders dan de rest. Het vraagt enkel om je mind ‘op te rekken’ en/of echt nieuwsgierig te zijn naar hoe je werkt.

      Toevallig was ik eergisteren op bezoek bij een vriendin die al jaren last heeft van zenuwpijn, nog steeds worstelt met trauma’s ook. En toch viel me op: ze is tevredener over haar leven dan ik. Terwijl haar leven me altijd zo zwaar een saai leek. De helft van haar dag besteedt ze aan op bed liggen en naar buiten kijken, naar de bomen. Ze vertelde me dat ze er inmiddels zo van genoot… van de ‘trage vragen’ die naar boven konden komen, waar ze nooit ruimte voor had in haar eerdere levensfase die juist heel vol en turbulent was.

      De crux ligt volgens mij in niet alleen met je hoofd ‘geloven’ dat het leven 1 grote ervaring is. Dat het ‘het bewustzijn’ is dat zich via alle mensen, dieren, planten, planeten, enz, manifesteert. In alle diversiteit.

      Je kunt wat je kunt met alles wat je in je hebt. De stapjes die je kunt zetten zijn waarschijnlijk helemaal niet groots. Durf je ownership te nemen voor alles wat jij nu ervaart? Kun je het leven door je heen voelen stromen?

      Misschien zit ik ernaast, dit is ook een experiment voor mij om hierop te reageren, zonder verdere voorkennis over je of wat dan ook… Ik heb het gevoel dat je jezelf niet zo goed kent. Dat je eerst in acceptatie hebt te zakken van waar je nu bent. Er is bijvoorbeeld een verschil tussen eenzaam en alleen. Je bent letterlijk alleen. Je hebt misschien veel tijd en ruimte? Er is ook heel veel mogelijk in die tijd en ruimte. Die ruimte heb je misschien ook wel nodig, om naar de oppervlakte te kunnen laten borrelen waar je voor bent. Ik noem even een dwarsstraat: er bestaan ook sjamaan-achtige mensen die compleet geïsoleerd leven/leefden, waar op den duur mensen naartoe trekken alsof het stroop is.

      Dit is ook waarom ik aan die vriendin van me moest denken. Die heeft ook echt omschakeltijd nodig gehad. In het begin was ze depressief, eenzaam… trok ze ook erg aan haar omgeving (amper familie, weinig vrienden), die haar vervolgens ging afstoten. In de acceptatie van haar alleen-zijn zat uiteindelijk de sleutel. Ze stopte met vechten tegen wat is. Zo gaat het ook bij mij… ik stop langzaam met vechten tegen wat is. Zo zijn er ook mensen die ‘verlichting’ ervaren in de gevangenis. Volledig omarmen wat nu is, waar je nu bent, volledig de weerstand opgeven. Ontspannen. En dan… komt er vanzelf iets dat je aandacht trekt. Een verrassende gedachte, of iets in je omgeving.

      Ken je Byron Katie? Dat is nu een beroemde inspirerende spreker. Zij was vroeger depressief en heeft jaren lang op de vloer gelegen. Tot ze op een gegeven moment iets opmerkelijks observeerde/waarnam: ‘ik voel alleen pijn, als ik het verhaal geloof dat opkomt’.

      Bij mij is de boel ‘weer gaan stromen’ vanaf het moment dat ik in elke vezel van mijn zijn besloot: ‘vanaf vandaag ga ik mij laten verrassen door wat het leven door mij heen doet/wil’. En mijn leven is echt niet groots hoor nu. Het was veel ‘grootser’. Goeie baan, relatie, voorzien in mijn comfort… nu een uitkering, kilo’s aangekomen, veel vrienden ‘verloren’ (het resoneerde gewoon niet meer, maar op het moment zelf was het soms erg lastig), alleen her en der steeds muzikale projectjes… En toch… voel ik me nu vrijer en gelukkiger dan voor mijn burn-out. Dat is pas sinds kort, want ik heb ook jaren in die weerstand gezeten en met de vraag, HOE?

      Hm… oke. Kort samengevat: HOE? Door nieuwsgierig te zijn. Door controle op te geven. En wat Vera ook schrijft: grote kans dat het in stapjes gaat. Want ookal heb ik nu die nieuwsgierige houding: mijn ego heeft nog een enorme trekkracht en moet ontzettend vaak nee zeggen nog. Maar het wordt met de dag steeds ietsje lichter.

      Wat mij ook heeft geholpen is: een heleboel films kijken waarin de rode draad is dat de hoofdpersoon (of personen) dingen doen die totaal verrassend zijn voor hun omgeving, maar in de film is dan ook heel duidelijk dat ze tóch dat pad moeten bewandelen. Het zijn geen sprookjes, het leven werkt echt zo.

      Liefs

Stel een vraag

Google+