Verantwoordelijkheid

verantwoordelijkheid

vraag:
Zou je iets over verantwoordelijkheid willen schrijven?
Dat is voor mij, maar waarschijnlijk ook voor veel anderen zo’n beladen onderwerp.
Ik merk bij mezelf dat als ik de verantwoordelijkheid neem ik in mijn kracht blijf staan. Tegelijkertijd roept het angst op. Alsof ik ongenadig op mijn falie kan krijgen

antwoord:
Dat is inderdaad een beladen onderwerp. En ook een heel belangrijk onderwerp. Het is namelijk het hekele punt waarom veel mensen in dualiteit blijven hangen. We durven geen verantwoordelijkheid te nemen juist omdat we dan in ons kracht moeten gaan staan! Wat een contradictie he. Werkelijk verantwoordelijkheid nemen voor het pad dat jij te lopen hebt, in verbinding met alles dat zich in jouw leven als belangrijk aandient, maakt inderdaad dat je in je kracht komt! Maar wat is die kracht eng.
De meeste mensen voelen verantwoordelijkheid als zwaar, wanneer de verantwoordelijkheid bedacht is. Dat wat wij denken dat we zouden moeten doen voor anderen. Maar verantwoordelijkheid neem je dus voor waar jij in je hart van voelt dat het jouw rol is te spelen. Je bent niet verantwoordelijk voor daar waar geen resonantie is, maar je het met je hoofd zegt dat dat wel zo is. Wij zijn niet verantwoordelijk voor andersmans geluk bijvoorbeeld. Niet verantwoordelijk voor andermans pad en keuzes. We zijn verantwoordelijk, nogmaals, voor wat er zich in ons leven aandient en de manier waarop wij ons geroepen voelen daarin te bewegen. Heb je bijvoorbeeld kinderen en voel je de moederlijke (of vaderlijke) verbinding dan zul je vanuit je hart naar beste vermogen voor ze zorgen. Maar wanneer jij je kind zielig vind bijvoorbeeld en iets van het bordje wil halen, dan word het hoofd ipv hart…  zielig vinden is namelijk hoofd… vinden is altijd hoofd. Mededogen zou er zijn, maar niet overnemen, dat doet alleen medelijden.
Om even op het persoonlijke stukje van je vraag in te gaan: De angst die je hier voelt gaat niet over verantwoordelijkheid nemen, maar over de angst te falen. Dat is iets anders. Haal die uit elkaar en gooi het kind daarmee niet bij het badwater weg.
Verantwoordelijkheid nemen vraagt dus moed. De moed werkelijk te gaan staan voor waar jij voor bent en iedere stap die jij voelt die je zetten moet…. en zet je tevens in je kracht.


6 Responses to “Verantwoordelijkheid”

  1. Marieke 3 augustus, 2017 12:20 #

    Dit thema roept een situatie bij me op wat betreft verantwoordelijkheid nemen en wellicht over de verschillende lagen waarop dit woord geïnterpreteerd wordt. Zo heb ik een situatie waarin ik vanuit een overtuiging (–>ik ben nodig) iets heb gecreëerd waarin ik als persoon niet gemist kan worden, en dit gaat ten koste van mijn gezondheid. Om dus werkelijk trouw te blijven aan mezelf moet ik dus voor mezelf kiezen en me ontrekken uit deze gecreëerde situatie waarin ik mezelf belangrijk heb gemaakt, met resultaat dat andere mensen de “dupe” ervan zijn. Als je het gaat hebben over verantwoordelijkheid nemen, is dan dat ik verantwoordelijkheid neem door te kiezen voor mezelf en daarmee alles wat daardoor ontstaat, dus dat andere mensen in een lastige situatie kunnen komen daardoor? En kan je dan spreken dat ik de juiste rol in dit hele gebeuren aanneem? Ook al is dat die van de boeman?

    • Vera Helleman 3 augustus, 2017 12:24 #

      Je vergeet een ding: namelijk dat die andere persoon ook meedoet in de creatie. Jij bepaalt zijn of haar leven niet. Wat denk je wel.. haha
      Er springt of iemand anders in het reddersgat of de persoon moet iets in zichzelf aanboren, dat misschien wel hoog tijd werd en dat al die redder hem of haar van weerhielden.

  2. Christine 7 juni, 2016 22:58 #

    Dank voor de vraag en antwoord. Hoort het er ook bij dat wanneer je in je kracht gaat staan, dat dit niet altijd leuke reacties geeft? En mag ik ervan uit gaan dat wanneer de twijfel de kop opsteekt dat het hoofd dan tussenbeide is gekomen?

    • Vera Helleman 10 juni, 2016 08:20 #

      ja, als je authentiek gaat zijn, dan vind niet iedereen je meer lief. Dat is een grote drempel voor velen.
      Twijfel heeft enkel te maken met het wikken en wegen tussen twee. tussen hoofd en hart kan, maar tussen het ene idee en het andere kan ook. In het eerste geval is de weegschaal tussen beiden in balans en weegt en nog geen zwaarder. In het tweede geval is er mogelijk nog een derde mogelijkheid die je niet gezien hebt.

  3. sjaan 18 april, 2016 11:20 #

    Waarom is het toch zooo moeilijk werkelijk in je krscht te staan??
    Waarom roept het zoveel.angst op?
    Je schrijft er is moed nodig. Hoe doe ik dat??
    Wil echt heel graag echt mijn plek innemen, hoe ga ik voorbij aan de angst?

    Dank je!

    • Vera Helleman 21 april, 2016 09:02 #

      Ik zal deze vraag eens meenemen in de vraag&antwoord rubriek.
      Nu in het kort: je gaat niet voorbij aan de angst… In jouw voorbeeld ben je de angst geworden, daar gaan we eerst los van. Je bent de observator van de angst en je laat angst gewoon komen en gaan en jij blijft staan. Als je dat kunt, heb je keuzevrijheid. Is de angst nog langer gegrond?

Stel een vraag

Google+