Begrip en erkenning voor fysieke gevoeligheid

Het is vroeg in de morgen, maar toch moeten we in een kwartier wegrijden om op tijd op school te zijn. Er zijn geen ‘lekkere’ broeken meer volgens mijn zoon en degene die ik juist had gekocht is afgekeurd, omdat hij te nauw sluit. Op het randje van een emotionele uitbarsting probeert eerst papa en dan hijzelf de pijpen op te rekken… tot hij, rood aangelopen, wenkbrauwen in een frons, zijn benen toch weer uit de broek spartelt. Hij lijkt het stofje niet te kunnen verdragen… of zit het tussen zijn oren?

Vele autistische en HSP kinderen hebben last van fysieke gevoeligheid. Dat kan leiden tot enorme drama’s, zeker als je, zoals in bovenstaand voorbeeld als ouder onder tijdsdruk staat en het ongevoelig (c.q. Spartaans) aanpakt, omdat jij het onzin vindt. Gisteren had hij die broek namelijk wel gewoon aan. Ik wil in dit artikel het belang van begrip en erkenning uitleggen, omdat dit net die opening kan geven om dit soort situaties te doorbreken en niet te verzanden in jij tégen de ander. Met vijandschap duw je een persoon in nood alleen maar verder in vecht- of vluchtgedrag.

Ik ga er in contact mensen: kinderen, clienten en ook vrienden altijd vanuit dat die ander zijn of haar waarheid verteld. Dat betekent niet dat het waar is in absolute zin of dat er geen openingen zijn het anders te zien… Het uitgangspunt is dat deze persoon ‘gevangen’ zit in zijn of haar eigen werkelijkheid. Om daar een opening in te vinden moet je vanuit hetzelfde perspectief deze persoon aan de hand nemen en de mogelijke andere weg vanuit daar laten zien. Deze perceptie-swap is cruciaal en die ondervang je met het blijk geven van begrip en erkenning

“Ja, dat begrijp ik, dat komt namelijk omdat je bewustzijn nog half slaapt en je lichaam wollig en gevoelig is, omdat je nog niet in de vaste bewustzijnslaag gedaald bent.” Ik zie in de non-verbale signalen die hij geeft dat ik goed zit en hij zich begrepen voelt. Zijn schouders zakken, zijn rode kleur trekt weg en zijn nek ontspant. Ik loop op hem af en hij doet ook een stap naar voren voor een knuffel. “Dat is een kwestie van tijd. Als je even rondloopt in deze fysieke wereld, dan kan je bewustzijn weer de grenzen van je lichaam voelen en kan die broek zo wel aan. Kom nu maar in je onderbroek een broodje eten eerst, ook dat zal je helpen te landen.” En vijf minuten later zie ik dat hij zelf zijn broek heeft aangedaan. Zelfs zijn sokken, omdat oktober toch echt te koud wordt voor blote voeten in sandalen.

Om in stresssituaties creatief en effectief te kunnen blijven in je aanpak is het belangrijk om de aard van het beestje te begrijpen. Dat is het positieve gegeven van juiste diagnoses, maar ook het karakter van de persoon speelt een heel belangrijke rol… en het moment en… Het is soms een hele klus om dat allemaal te doorgronden, zeker als je als ouder daar niet voor gestudeerd hebt en kinderen dit zelf ook nog niet kunnen aangeven. Red je het daarom niet met begrip, speel de erkenningskaart, beiden geven opening naar jouw helpende hand.

5 gedachtes op “Begrip en erkenning voor fysieke gevoeligheid”

  1. Herkenbaar…
    Hier ook een dochter (4jr) die überhaupt moeite heeft om in de ‘vaste bewustzijnslaag’ (we noemen het hier ‘op aarde landen’) te landen en te zijn. Het speelt eigenlijk de hele dag door. Ook bijv in gesprek en op school. In een gesprek gaat ze bijv ineens over op ‘konijntjes die voorbij vliegen’ (bij wijze van) waardoor er geen touw meer aan vast te knopen is. En op school ook moeite om de (hele concrete, té concreet voor haar denk ik, andere bewustzijnslaag) leerpunten tot zich te nemen. Het krijsen en gillen, ’s ochtends maar ook wel gedurende de dag, lijkt ook nog wel een functie te hebben in het ‘landen’. Naast ‘verzet’ en ‘frustratie’. We proberen haar zacht doch gestaag ‘richting aarde’ te begeleiden. Ik heb zelf ervaring met de ‘harde’ aanpak en was zelf het grootste gedeelte van mijn jeugd ‘weg’, ervoer onvermogen om op aarde te ‘komen’. We leren nu dat té zacht wrs te weinig beweging richting aarde geeft. Dus nu proberen we ook met positieve en negatieve consequenties er beweging in te krijgen. Dat werkt soms goed soms niet. Voor ons doen vrij strakke kaders en grenzen lijken noodzakelijk. Het komt ook regelmatig voor dat we het geduld niet kunnen opbrengen en we toch dwingen met bijv aankleden. Sowieso ervaar ik het als ‘topsport parenting’. Nu denk ik dat we dat ip in huis hebben, en onze kinderen niet voor niets bij ons gekomen zijn, maar daar moeten wij toch ook voor op onze tenen lopen. Geen makkelijke weg. Aanvullende tips zijn meer dan welkom!

  2. Dat is zo herkenbaar Vera.
    Een kennis van mij zei het ooit zo, toen ik in groep (het was ochtend) een warrig verhaal vertelde: “ze is nog niet ingedaald. Mijn man is ook zo. Zij hebben tijd nodig in de ochtend om in te dalen”. :-)

    Dat kan bij mij soms enorm lang duren.
    Ik vind je verhaal heel helend en fijn en herkenbaar. Ik kan het me zo inbeelden.
    En mijn hart kriebelt om ook meer op mijn eigen manier met kinderen aan de slag te gaan.
    Kan je zoon zo voelen. En hoe fijn dat jij als mama zo reageert.

    Happy days!

    Kathleen

  3. Ohh, zo bekend dit en niet alleen bij mijn zoon maar ook bij moeder. Eerlijk gezegd heb ik het volgens mij puur op gevoel best wel goed gedaan als ik dit zo lees 😊.
    Maar ja het is ook makkelijker als je het zelf kent, maar ik wist toen ook nog niet wát het nou was, mijn zoon is nu 24 dus in zijn jeugd was er nog niet zo veel bekend hierover.
    Wat wel heel triest is is dat ik zo ongelooflijk heb moeten knokken om het op ‘mijn’ manier te doen tegenover de buitenwereld zoals school e.d. Dat heeft mij best een trauma opgeleverd, helaas.
    Maar tot op de dag van vandaag weet ik toch dat ik het goed heb gedaan.
    Voor wat betreft mijzelf is het vaak nog wel erg lastig te maken te hebben met deze hypergevoeligheid, dat woord past ook beter bij mij dan hooggevoeligheid!
    Wat ik wel appart vindt is dat deze gevoeligheden bij mijn zoon op een gegeven moment bijna verdwenen zijn, hoewel hij het wel altijd had, dus niet de éne keer wel en de volgende keer niet.
    Bedankt voor de mooie inzichten die je ons geeft Vera!

    1. Weet je…. die gevoeligheid heeft ook positieve kanten. En als je die weet te waarderen is de down site ervan iets dat er dan bij hoort en niet zo erg meer is, omdat het zo nou eenmaal is.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.