Uit de kast

Het gebeurde naar aanleiding van een interview dat ik hoorde over de jeugd van een vrouw die gediagnosticeerd was met Asperger. De enorme herkenbaarheid maakte dat ik een online test ging doen. Ik scoorde 100% positief.
Dit was het begin van een officieel onderzoek en een informatievergaarwoede dat met een scherp oplettend oog en een achtergrond in jarenlang onderzoek naar ‘de mens’ gelezen werd.

Je kunt je misschien voorstellen dat ik totaal in shock was toen ik mezelf herkende in werkelijk alle a-typische kenmerken. Het was niet zozeer de vraag: ‘zou dit waar zijn?’ het was meer een zeker weten, omdat er enorm veel puzzelstukjes op z’n plek vielen. Zeker in relatie tot mijn toen net overleden vader. Maar ook een enorme opluchting. ‘Dan hoef ik bepaalde dingen die ik moeilijk vind niet per se meer te kunnen’, want kan-het-niet, bestond nooit en dus moest ik mijn hele leven lang al het moeilijke toch trotseren. Zeker, dat heeft me veel gebracht! Maar die boog mocht iets minder gespannen komen te staan.
Mijn hele leven kwam in een ander daglicht te staan met dit inzicht… en tegelijk veranderde er niets, want ik was nog steeds mezelf. En voor mij ben ik gewoon normaal…én gelukkig. Het is bijna vreemd dat je dan blijkt te behoren tot een groep ‘apartelingen’ terwijl in jouw beleving velen om je heen zich juist onnatuurlijk gedragen. Gelukkig heb ik genoeg eigenzinnigheid om daar niet in te duiken en mijn eigen visie te vormen over het autistische gegeven.
Daarom begon ik me in te lezen, want ik kon niet rusten tot alles weer in ruste was vanbinnen. (Autistisch trekje;) Ik verslond boeken, proefschriften, internetartikelen, videomateriaal en autisme tijdschriften.

Kenmerken

In deze boeken vond ik een 3-tal theorieën die aangehouden worden in het begrijpen en diagnosticeren van autisme. Als ik die theorieën las en dacht aan gedragingen van mijn autistische zoon, dan kon ik het denkspoor volledig volgen. Echter, als ik deze theorieën van binnenuit ging checken, leek het of ze iets cruciaals over het hoofd zagen. Het waarom leek niet volledig te kloppen.
Ook vond ik opsommingen van kenmerken en uitleg daarover van hen die het gedrag van mensen met ASS hadden geobserveerd. Allemaal puzzelstukjes die veel duidelijk maakten, maar toch ook miste ik hier echt begrip over het waarom. Eenmaal duidelijk wát er precies fundamenteel(!) anders was aan mij… of ‘ons’, maakte nog niet aannemelijk waarom dat zo was. Als ik daar heel goed naar keek en in mijzelf observeerde was het echter zo klaar als een klontje…

De overgevoeligheid of juist het gebrek aan contact met het lichaam (wat volledig energetisch is). Het niet kunnen loslaten van bepaalde informatie (Omdat er nog iets mee moet). Niet overweg kunnen met beginnen en einden (Omdat alles vloeiend in elkaar overgaat). De letterlijke opvatting van gesproken informatie (Net zo feitelijk als de natuur).De eenzijdige interesse. (Omdat je je in de diepte ipv in de breedte wilt ontwikkelen) Het sociale spel niet altijd herkennen. (en soms onzinnig vinden) de keuzestress (afhankelijk van hoeveel druk erop wordt gelegd en hoe de vraag wordt gesteld) De gefragmenteerde waarneming (maar niet onwillekeurig)... Het is allemaal eigenlijk heel logisch… als je the missing link erbij pakt.

Overigens is het wel bijzonder dat in de opsommingen van kenmerken vooral de probleemkenmerken vermeld staan, want je zou er ook aan toe kunnen voegen:
Vaak goed in exacte vakken (omdat we kijken vanuit natuurlogica). Eerlijk en oprecht (omdat we geen dubbele agenda’s hebben). Gericht op structuurvorming (heel handig in het zien van samenhang, waar niemand het ziet) Percentueel behoorlijk veel meer intelligentie (52% van mensen met ASS heeft een bovengemiddeld tot hoogbegaafd IQ t.o.v. 16% bij neurotypische mensen, bron: NAR). Anderen in hun waarde laten…

Ik heb gemerkt, dat er structureel twee dingen over het hoofd werden gezien in de theorieën waar bijna alle a-typische kenmerken naar zijn terug te voeren:

  • het waarnemen van de wereld vanuit energetisch perspectief en
  • het ontbreken van de ik-referentie (niet te verwarren met zelfbewustzijn), wat een veel grotere impact heeft dan wordt gedacht. (Zowel positief als onhandig in de huidige sociale structuur) Beiden verdienen een apart artikel.

Ik was verrast toen ik kennis maakte met de ‘geef me de 5’ methode, waar in de communicatie bewust een wie, wat, waar, wanneer en hoe wordt toegevoegd om de omgeving en toekomst begrijpelijk en overzichtelijk te maken. Ik realiseerde me dat ik al jaren in mijn lessen schrijf: “om werkelijk geluk te kunnen ervaren, dien je de wie, wat, waar, wanneer en hoe los te laten”. Een maf kruisverband: een neurotypische vrouw die autisten helpt functioneren in de neurotypische wereld en een a-typische vrouw die de neurotypische mens leert te leven vanuit een natuurwetkundig logischer gezichtspunt. Met veel aftrek overigens, omdat ik mijn vinger kon leggen op de discrepantie tussen de natuurlijkheid en de beperkende mentale regels. Ik kon het zien, omdat ik er niet in gevangen zat zonder ik-referentie en stevig ingebed was in het gevoelsstandpunt. Mijn punt is: We kunnen het beste uit elkaars werelden overnemen… Dat is het goede nieuws….

Dat werd mijn persoonlijke doel.

Een label dragen

Het heeft me verwonderd dat ik pas op 42-jarige leeftijd ontdekte dat er sprake is van autisme. Ongetwijfeld ben ik voor mijn omgeving nooit een probleem geweest. Ik sprak nooit veel, je had geen last van me. Maar zoals alles komt alles altijd op het juiste moment, het universum kent een feilloze timing. Eerder had Ik dit label niet zo volwassen kunnen dragen. Had mijn vader dit niet willen weten. Moest ik eerst mijn sporen verdienen als inspirerend voorbeeldfiguur. En had dit ongetwijfeld tot veroordeling geleid als jij, lezer, Vera niet eerst in je hart had gesloten…

De diagnose is een absolute verrijking geweest. Zelfinzicht is goud waard.
Als iets zo fundamenteel voelt, moet je zorgen dat het vóór je gaat werken. Met je persoonlijkheid heb je het te doen in deze wereld. Het is je gereedschap, het voertuig waarmee je je verlangens neer zult zetten. Geboren zijn met een autistische constitutie is allesdoordringend, het is nergens níet merkbaar… Daarom voelt het als en kan ook met trots zeggen: “Ik bén een autist”. (Ik had bijvoorbeeld nooit de 8 emotiegroepen visie kunnen ontwikkelen zonder autisme, ik had vast niet zo eigenwijs mijn eigen pad gevolgd zonder autisme en ik was nooit zo scherp in mijn waarneming geworden zonder autisme). Hiermee voel ik mezelf niet onderdeel van een groep gehandicapten, maar geboren met bepaalde eigenschappen die ik in kan zetten. Het is het perfecte pakketje geweest om te kunnen doen wat ik hier te doen heb.

Steeds meer ASS

We kunnen niet onder het feit uit dat het aantal ASS diagnoses explosief is gestegen. Je ziet grote behoefte aan handleiding: hoe om te gaan met mensen met ASS? En andersom paniekgevoel: hoe te functioneren in deze onlogische maatschappij? Wat mij betreft is daarin nog een hoop te doen en ik voel liefdevolle passie daar een bijdrage aan te leveren
In het respecteren van beider standpunten.
In het begrijpen van beider behoeften.
In het leren van elkaar.
En het jezelf te verrijken met het goede.

 

Ontdek meer over deze nieuwe visie in de nieuwste Autisme trainingen HIER

5 gedachtes op “Uit de kast”

  1. Ik zou graag wat meer te weten willen komen over wat je noemt ‘het ik-referentiekader’ vs zelfbewustzijn. Ik ben gaan zoeken naar ik-referentiekader op internet omdat ik dat begrip niet goed kon vatten of plaatsen (bestaat er zoiets dan en wat is dat dan?) maar bij het zoeken kom ik weer terug bij jouw website, vandaar mijn vraag,
    Groet Marcel

    1. dat klopt. Ik ben nieuw in dit idee. Ik ben er op dit moment een boek over aan het schrijven en zal het daarna uitgebreid in een artikel plaatsen. Waar het kortgezegd op neer komt is dat mensen met autisme dus geen ik-referentiepunt hebben waarmee ze fictieve vragen kunnen beantwoorden zoals: waar ligt mijn grens? zal ik dit fijn vinden straks? wat wil ik?

  2. Hallo Vera ,na veel video’s van je gezien te hebben en het doortasten bij je cliënten en dan zo bij de kern te komen heb ik het gevoel dat dit de juiste manier is om weer in je kracht en vanzelfsprekend in het ‘nu’ komt , op deze manier ruimte energie vrij komt. Nu deze openheid die je geeft betreft autistisch spectrum who wat een openbaring ,dank voor het delen!

  3. Dankjewel Vera voor je artikelen en jou visie over autisme. Het aspect ontbreken van Ik- referentie sloeg in als een bom! Precies wat ik al jaren voel het ontbreken hiervan en wat ik nooit uit kon leggen aan de ander…….
    Sinds 5 maanden weet ik dat ik autisme heb terwijl ik dit vermoeden al jaren had. Onwijs veel jaren therapie gehad, ook andere diagnoses ooit gesteld maar geen enkele was “raak”. En nu is er eindelijk duidelijkheid en voelt het zo kloppend. Aan mij de taak om te leren en te leven met autisme wat ik een mooie uitdaging vindt in deze maatschappij. Eigenlijk leef ik er al jaren mee (ben 51 jr) :-)

  4. Vandaag lees, luister en zie ik voor het eerst over en naar jou Vera!
    Jouw missie en visie klinkt als de nieuwe stroming in de ggz, namelijk De Nieuwe GGZ : Persoonlijke diagnostiek naast of i.p.v. DSM 5 diagnostiek.
    Eind 2017 is ben ik, toen 54 jaar, gediagnosticeerd met een disharmonisch autisme profiel.
    Ik werk sinds 1986 in de ggz, vanaf ’91 als verpleegkundige B en sinds ’97 als SPV
    Missie: ik wil mij inzetten als ervaringsdeskundige.
    Wat een bijzondere en inspirerende woorden gebruik jij in je uitleg: ik herken enorm veel in je uitleg over emotie/gevoel, wie ik ben en wat de richting aangeeft van wat mij drijft.

    Hgr Jos Nederpel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.